Καλώς σας βρήκα, ελπίζω να μη σας πέτυχα με τα σώβρακα.
Να συστηθώ. Στα εύκολα είμαι happy και στα δύσκολα είμαι bitch.
Που σημαίνει ότι εδώ δεν θα γράφω ημερολόγιο αλλά εξημερολόγιο.
Παρόλα αυτά, μια και είναι το πρώτο μου ποστ, ξεκινάω με ένα κλασικό bloggo-ημερολόγιο για να πάρουμε τις μυρωδιές μας.
Αγαπητό ημερολόγιο
Σήμερα σηκώθηκα στις 8 επειδή ο ένας σκύλος χεζότανε και με έγλυφε μια ώρα να ξυπνήσω, με αποτέλεσμα να γίνει το σάλιο του 2 δάχτυλα μαρέγκα πάνω στη μούρη μου.
Μέχρι να βάλω τα ρούχα μου άρχισα να ζαλίζομαι, γιατί έκλανε απανωτά κι είχα κλειστά παράθυρα. Ας μην του ΄δινα Κινέζικο το βράδυ.
Κατεβήκαμε κάτω από την ξύλινη εσωτερική σκάλα που της έχει ξεκολλήσει ένα πλαϊνό, πήγα να το καρφώσω αλλά ξεκόλλησε το παραδίπλα και καθώς ο σκύλος με έσπρωχνε να περάσει μπροστά λες και μπορούσε να ανοίξει την πόρτα μόνος του ο μαλάκας, φτάσαμε στο τελευταίο σκαλί, προχωρήσαμε ένα-δυο-τρία-τέσσερα-πέντε-έξι-επτά-οκτώ, μπορεί και παραπάνω βήματα, τα οποία για το σκύλο μετράνε διπλά επειδή έχει τέσσερα πόδια, άρα 16 βήματα, φτάσαμε στην πόρτα, την άνοιξα και βγήκε έξω σφαίρα σαν την Πόρσε του Χατζηνικολάου.Νομίζω ότι άκουσα ένα μπινελίκι εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν είμαι σίγουρη αν ήταν από αυτόν, γιατί βγήκαν και τα άλλα 2 σκυλιά μαζί του, με τα οποία διαπληκτίστηκα το προηγούμενο απόγευμα επειδή ήθελαν να φάνε τον ωμό κιμά την ώρα που τον έβαζα στην κατάψυξη και άρχισαν υπαινιγμούς του τύπου: «αχ…άλλα είναι τα καλά τα αφεντικά, αλλά άντε βρες τα…» και «…άνθρωποι και σκύλοι, καθένας με την τύχη του…» οπότε τους έβαλα το καπέλο με τα αυτιά γαϊδάρου και τα έστειλα τιμωρία στη γωνία. Την κατουρήσανε βέβαια τη γωνία, αλλά το μήνυμα το πήρανε.
Ήσυχη που τα σκυλιά χέζανε (παντού) έξω, πήγα στην κουζίνα να φτιάξω καφέ. Έχω δοκιμάσει όλες τις μάρκες και καμία δεν μ΄ αρέσει. Αναγκάζομαι λοιπόν να παίρνω τον Jacobs επειδή έχουν πετύχει στη συσκευασία του την καταπληκτικότερη απόχρωση σε πράσινο.
Με τον καφέ στο χέρι και μια φέτα τσουρέκι, κάθομαι μπροστά στην τηλεόραση. Βάζω Παπαδάκη, μετά Καμπουράκη και μετά όλους τους άλλους, προκειμένου να αποφασίσω ποιο θέμα με ενδιαφέρει περισσότερο. Διάλεξα τον Κουϊκ που είχε διαφημίσεις.Πριν προλάβω να ανάψω τσιγάρο, έρχονται τα σκυλιά απ΄ έξω. Σηκώνομαι, παίρνω τα υγρά μαντιλάκια από το WC, ένα ωραιότατο WC με ψηφιδωτά πλακάκια αλλά και ντουζιέρα παρακαλώ, με τη γούρνα της, την κουρτίνα της, τα πάντα και αρχίζω να τους καθαρίζω τους κώλους. Αν δεν το κάνω αυτό, ή θα τους γλύψουν και μετά θα έρθουν να γλύψουν κι εμένα από ευγνωμοσύνη που τα τάισα χτες ώστε σήμερα να χέσουνε, ή θα τρίψουνε τους κώλους τους πάνω στο χαλί γιατί βαριούνται να πλυθούνε και θα γίνει το χαλί τέταρτος κώλος.
Γενικά, οι κώλοι των σκύλων μου αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή μου και περνάω πολλές ώρες μαζί τους.
Πλένω τα χέρια μου και κάθομαι να φάω το τσουρέκι. Το τσουρέκι όμως δεν υπήρχε στο πιάτο, γιατί βρισκόταν ήδη στο ταξίδι για τον κώλο των σκυλιών. Δεν τσαντίστηκα επειδή αυτό ήταν καλό για τον δικό μου κώλο που είχε τη συνήθεια να αποθηκεύει σαν τα χάμστερ, ό,τι έτρωγα.
Ήπια μια τζούρα καφέ και άναψα τσιγάρο. Το είχα κόψει από χτες και δεν άντεχα άλλο.
Στα 10 τσιγάρα σηκώθηκα να κάνω καμιά δουλειά. Πήρα τα τηλέφωνα της ημέρας, τσέκαρα τα mail μου, άνοιξα το κινητό και έκλεισα την τηλεόραση.
Σε λίγο την ξανάνοιξα, γιατί έτσι.
Νωρίς το απόγευμα, ήρθε η φίλη μου η Νόρα. Ωραία κοπέλα και μορφωμένη. Μου έδειξε τον γκόμενο της στο κινητό, μου είπε ότι σκέφτεται να τον παντρευτεί εκτός κι αν της κάτσει ένας γνωστός μας που είχε βάλει στο μάτι, φάγαμε ένα τοστ στα 5 (το μοιραστήκαμε με τα σκυλιά), ακούσαμε το καινούργιο cd της Μαργαρίτας Ζορμπαλά και μετά, έτσι απλά όπως ήρθε, η Νόρα έφυγε.
Το σούρουπο με βρήκε καθισμένη και μελαγχολική στο σκαμνί της ντουλάπας. Το σκαμνί ήταν για να κατεβάζω ρούχα, αλλά εκείνη τη στιγμή επιτελούσε άλλον σκοπό. Με κρατούσε καθισμένη.
Το τηλέφωνο χτύπησε και ένα φως ελπίδας φάνηκε στα μάτια μου. Εγώ δεν το είδα, αλλά το υποθέτω, ηλίθια είμαι;
Έτρεξα να απαντήσω και ναι, ήταν αυτός.
-Τι κάνεις μωρό μου;
-Σε περιμένω Μ. μου!
-Δεν θα έρθω, βρήκα τυχαία τη Νόρα στο δρόμο και πάμε για φαγητό.
-Εντάξει…
-Μη μου στεναχωριέσαι, ε; Θα βρεθούμε αύριο.
-Εντάξει…
-Βγάλε τα σκυλιά για χέσιμο πριν πας για ύπνο.
-Εντάξει…
-Σ΄ αγαπώ μωρό μου…
-Αλήθεια;;! Πόσο;;!
-Κλικ……τουτ…τουτ…
Ανάμικτα συναισθήματα γέμισαν τη ψυχή μου. Ήταν καλός, ή ήταν μαλάκας; Μ΄ αγαπούσε, ή με είχε χεσμένη (τα σκατά πώς κολλάνε παντού, δεν το καταλαβαίνω) και ποιον γνωστό μας είχε βάλει η Νόρα στο μάτι;
Με βαριά καρδιά και αναπάντητα ερωτηματικά, στούμπωσα τα σκυλιά στο φαί και δεν τα έβγαλα έξω. Πήρα και τα 3 στο δωμάτιο, έκλεισα πόρτα και παράθυρα και έπεσα για ύπνο. Αυτό που μου έκανε σήμερα ο Μ. έπρεπε να το πληρώσω.
Θα αυτοκτονούσα με μεθάνιο.
